Hallo allemaal,

Als nieuw bestuurslid van Soos-Brasil wil ik me graag even aan jullie voorstellen.
Mijn naam is Mirjam de Schepper, ik ben 53 jaar en woon en werk in Rosmalen. Na mijn studie HBO-J (jeugdwelzijnswerk) was het moeilijk om aan werk te komen en ben ik na een jaar vrijwilligerswerk bij een huisarts aan de slag gegaan als doktersassistente. Na een aantal jaren werkzaam geweest te zijn in deze functie ben ik  gestart met een studie kinder- en jeugdpsychologie in Tilburg, die ik tot en met mijn stage gevolgd heb (dus vergelijkbaar met de dagopleiding t/m het 3e jaar).
In 1992 ben ik gaan werken in de kinderopvang; eerst als invalkracht en al snel als vaste kracht. In totaal heb ik 6 jaar als pedagogisch medewerker op de groep gestaan. In 1998 ben ik leidinggevende geworden van een locatie en sinds 2003 ben ik facilitair manager bij Kanteel Kinderopvang in Rosmalen.

In 2001 ben ik voor de eerste keer naar Brazilië geweest. Ik heb toen in Fortaleza een school bezocht en het project  van Todos (toen nog Tio Loiro). Dit heeft veel indruk gemaakt en eigenlijk had Brazilië meteen mijn hart gestolen. Na nog 2 bezoeken aan Fortaleza werd mijn reisdoel Natal, waar ik in 2004 via een excursie kennismaakte met de capoeira in de wijk Bom Pastor. Dit maakte meteen erg veel indruk op mij en ik wilde graag op een of andere manier iets voor deze mensen doen. In mijn daaropvolgende bezoek heb ik  weer de excursie naar Bom Pastor geboekt en heb ik na de show een geldbedrag overhandigt, geschonken door onze eigen samba percussieband Trovoada.

Sinds die tijd heb ik het project in Natal en de mensen daar in mijn hart gesloten en steunen wij als percussieband dit project in Natal, maar ook de groep die naar Nederland komt voor de shows. We zijn ondertussen al 2 keer met een aantal mensen uit de band naar Natal geweest en de plannen voor volgend jaar liggen al weer klaar.
Maar hoe kom ik dan nu als bestuurslid bij Soos-Brasil? Theo Ermens (mede bandlid van Trovoada) is pasgeleden toegetreden als bestuurslid en hij vroeg mij of ik ook belangstelling had. Het idee om vanuit Nederland nog iets meer voor dit project (maar natuurlijk ook voor de andere projecten van Soos) te kunnen betekenen sprak mij direct aan, dus ik heb zonder aarzelen ja gezegd. Ik moet de hele organisatie natuurlijk nog leren kennen en kijken wat ik precies kan gaan doen (naast mijn baan van 36 uur), maar samen met de andere bestuursleden en alle vrijwilligers die zich betrokken voelen met Soos-Brasil moet dit helemaal goed komen.

Beste Mensen,

Op verzoek van Elly en de andere bestuursleden van de Stichting ‘Soos-Brasil’, wil ik als nieuwkomer in het bestuur een kort stukje over mijzelf schrijven om mij voor te stellen.

Ik ben Theo Ermens, in de maand juli van dit jaar 60 jaar geworden en op dat moment ook maar direct gestopt met werken.  Ik vond het welletjes na 45 jaar werken.

Ik ben maatschappelijk werker van huis uit en heb daarna nog een cursus Management en Organisatie gedaan aan de Hoge School Nijmegen, de zgnd VO-opleiding.  Toen ik mijn huidige vrouw leerde kennen was zij werkzaam aan de Universiteit in Tilburg (promotieonderzoek) en vond ik het nodig om ook iets met rechten te gaan doen om haar een beetje te kunnen snappen . Ik heb dus ook nog (gedeeltelijk) mijn propedeuse rechten gedaan aan dezelfde Universiteit.

Na ons huwelijk , ruim dertien jaar geleden, zijn wij nog de gelukkige ouders geworden van 2 prachtige lieve dochters van nu 8 en 6 jaar. Door het feit dat ik nu gestopt ben met werken kan mijn vrouw zich nog (iets) meer op haar drukke baan storten . Ik hoef mij niet te vervelen thuis , mijn kleine dametjes zijn erg goed in staat om mij actief te houden.

Ik heb mijn hele leven bij Justitie gewerkt en in mijn laatste functie was ik Plv Vestigingsdirecteur van de gevangenis in Tilburg. Eigenlijk heb ik mijn hele leven dus in de Bajes doorgebracht. Tegen mensen die mij niet kenden en vroegen wat ik deed zei ik altijd dat ik leefde van de criminaliteit, niks gelogen.

Naast mijn werk ben ik ook lid van Samba groep Trovoada uit Rosmalen/’s-Hertogenbosch. Dit doe ik al bijna 10 jaar met veel plezier. Een vijftal jaren geleden zijn wij in contact gekomen met Jean Aguiar van MCN uit Natal. Sindsdien bezoeken wij om het jaar het projekt en nemen dan allerlei spulletjes mee voor de Kids. Elk jaar dat de Capoeiragroep naar Nederland komt ontmoetten wij ze ook meerdere keren en verkoop ik optredens waar ik maar kan. (bv in enkele vrouwengevangenissen, een groot succes).

Nu ik dus iets meer tijd heb leek het mij wel leuk om iets meer te gaan doen voor Brasil en dan met name de Kids aldaar. Via stichting Soos Brasil is dit natuurlijk een mooie kans. Na een contact met Elly en ontmoeting met de andere dames van het bestuur heb ik besloten er voor te gaan. Ik moet de organisatie nog wel leren kennen maar ben er van overtuigd dat we er met z’n allen , dus inclusief alle fantastische vrijwilligers en mensen die zich al jaren belangeloos inzetten voor de doelgroep, iets heel moois van kunnen maken.

Ik hoop op een mooi seizoen 2011/2012, ik ga mijn best er voor doen.

Ik weet dat ik nu maar zeer beperkt ben, maar indien je meer van mij wilt weten dan hoor ik dit nog wel een keertje van jullie, ik heb (bijna) geen geheimen,

Groet,
Theo

Als de presentator zwijgt en Franswa Poerkwapa zijn accordeon na een dag spelen heeft ingepakt hoor je nog groepjes mensen gezellig met elkaar praten bij de warme panalão. Heerlijke etensluchtjes besluiten een geweldig slotfeest van onze Kunstexpositie.

En het weer? Er waren tenten voor de Ditjes en Datjes markt en de verkoop van Braziliaanse artikelen. Theo Knoop stond met twee collega’s onder een afdak te knippen en iets verder zat Herman van Holen kralen te maken. En Theo Kersten zou het in ieder geval niet koud gehad hebben bij het raku stoken. René van de Venne verwoordde het in één zin: “ Ik ben vooral opgelucht. ” Hij had gelijk: er was ons vreselijk weer in het vooruitzicht gesteld, maar wat gebeurde? Geen druppel regen, geen buien, geen onweer, geen windstoten, geen voorproefje van een Braziliaans regenwoud, geen vluchtende bezoekers, nee, goddelijk weer. Afdak en tenten waren niet nodig

Om een uur of twee kwam het feest echt op gang. De beeldentuin buiten en de kunstexpositie binnen trokken veel bekijks en rond half drie dromden we als een grote familie rond de dansende Brazilianen met hun steeds weer imponerende show. Joz Knoop had toen al een aantal van zijn gedichten geëngageerd en aanstekelijk gepresenteerd en boven in de expositieruimte luisterde een groep bezoekers naar een intiem optreden van de gitarist Manito.

Veel mensen bleven wachten op de trekking van de loterij met aantrekkelijke en meestal geschonken prijzen en namen de gelegenheid te baat om te genieten van de drankjes, de taart, de tosti’s en de heerlijke caipirinha.

5 Juni 2011, een dag om niet te vergeten. Een geweldige afsluiting met een opbrengst voor SooS-Brasil van ruim 2700 euro. Natuurlijk dankzij al onze gasten maar onmogelijk zonder de bewoners van Bothalenshof en al die vrijwilligers in hun Braziliaanse T-shirts. Mensen bedankt!

Namens de werkgroep Kunstexpositie SooS-Brasil
Rob Arends