Hier weer een berichtje uit Brazilie. Deze keer via de mail van Helma. De techniek laat me van alle kanten in de steek. Nu doet mijn mail het ook al niet meer. Kan nog wel berichtjes ontvangen, maar niet meer versturen. Daarentegen gaat het met het project ontzettend goed. Alle buitenmuren zijn op hoogte en maandag gaan we met het dak beginnen. De mensen zijn zeer enthousiast. Wij denken wel dat dit gedeelte van het geld goed besteed is. Om echter zeker te zijn dat al het geld goed besteed wordt, heb ik besloten tegelijk met Helma op 14 juli naar huis te gaan. Het grootste probleem waar we tegen aanlopen is het taalprobleem. In september gaat er een delegatie van SooS Brasil hierheen en ik ben van plan om, als mijn financiën het toelaten, terug te gaan, om met deze mensen, die de taal goed beheersen te kijken welke problemen we het eerste gaan aanpakken. Want problemen zijn er genoeg. De groep mensen die we nu om ons heen hebben, allemaal mensen uit de streek, zijn in staat om het verder uit te werken. Wij hopen dat het toiletgebouw klaar is als we vertrekken. Dan staat er een gebouw met vier toiletten, twee douches en twee wastafels. Fumaca, de man waar wij nu logeren, zal het beheer hebben zodat er geen gekke dingen mee gebeuren. Met het project van Helma gaat het ook goed. Zij zal hierover in het volgende gedeelte zelf vertellen.
 
In de eerste week was ik met twee meisjes langs de huisjes gegaan om de kinderen te vragen of ze kwamen spelen. Ik schreef hun namen op en leeftjid, zo hadden we dertig kindjes tussen de twee en negen jaar. Dat was niet mis. De volgende dag om negen uur begonnen we eerst met capoeirales van Mini Buggy. Hij deed dat fantastisch. Ze hadden er zo'n plezier in, want dit is echt iets wat de groten doen. We hadden heel veel knuffels gekregen en meegenomen. Daar mochten de kinderen er allemaal een uitzoeken. Geweldig vonden ze dat. Daarna in een grote kring liedjes zingen. Dan allemaal in rust op mooi gekleurd papier tekenen en stil als muisjes. Het ontroerde mij dat ze allemaal hele mooie huisjes met tuintjes en bloemen tekenden. De ochtend was voorbij en de meeste ouders kwamen hun kinderen nieuwsgierig ophalen. Dinsdag gaan we dat weer doen en met succes, want de twee meisjes Needy en Nina gaan het met veel plezier verder doen ook als ik weer in Nederland ben. Dat was precies mijn bedoeling. De plaatselijke school hebben we ook bezocht. We hebben er een beetje gespeeld en gefilmd. Dat was leuk, want ze kwamen erachter dat je alles op het schermpje kon zien. In een mum van tijd stond iedereen naast mij en keken we in een lege klas. De tweede keer had ik gekleurde koordjes en stickers en pennen meegenomen. Van de koordjes hadden we gevlochten halssnoertjes gemaakt. De dag erop liepen ze er nog mee en iedereen zat onder de stickers, tot de directeur aan toe. Dat was ook weer leuk. Voor de twee hoogste klassen waren de pennen bedoeld. Er zijn drie lokalen waar 's morgens een groep in zit. 's Middags zit er weer een andere groep in, omdat er gewoonweg teveel kinderen zijn. Ik kan nog veel meer vertellen. De volgende keer vertel ik over mijn nieuwe kleine vriendje Danieeuw van 4 jaar. Iemand zei: "Neem maar mee naar Holland." Ik maakte een beweging onder mijn arm. Ja, doe maar.
 
Jullie merken het: we zijn lekker bezig, maar aangezien onze teksverwerker het niet doet, moeten we het kort houden. Maar dat maken we later allemaal weer goed.
 
Lieve groetjes uit Brazilië van Helma en Theo.